Bir gün rüyasında Efendimiz’i görmüş, ‘Beni ziyaret etmeyecek misin?’
diyerek kendisini Medine’ye davet etmişti.
Bu davete büyük bir şevkle icabet etti. Medine’de eski hatıraları yeniden tüllendi.
Resul-i Ekrem’le beraber yaşadığı şeyleri bir kere daha yaşadı.
Her tarafı dolaştı, zaman zaman gözyaşlarını tutamayarak ağladı.

Mescid-i Nebevi’nin etrafında dolaşırken onu görenler çevresini sardı.
Müezzin-i Resul, Peygamber’in (sas) Müezzini gelmişti.
Hazreti Hasan ve Hazreti Hüseyin boynuna dolandı.
“Ne olur Ya Bilal, ne olur bir kere daha oku ezanı!” diye yalvardılar.
Efendimiz, ezan vakti gelince, “Erihna yâ Bilâl!”, “Bizi ferahlat ey Bilâl!” demez miydi…
Yıllar sonra bir daha mescidin duvarına çıktı.
Kalbi, elleri, dudakları, göz pınarları titriyordu.
Tarihin son kez şahit olacağı Bilâl’e has son ezanı okumaya başladı.
İlk “Allahü Ekber, Allahü Ekber” dediğinde mesciddekilerin dizlerinin bağı çoktan çözülmüştü. Bütün Medine ahalisi akın akın Mescid-i Nebevi’ye koşmaya başladı.